slında her ÅŸey bir gaz bulutuyla baÅŸladı. Ama o kadar gerilere gitmeye gerek yok. Jordan Mechner’in, kardeÅŸini etrafta koÅŸturup sonra da bunları kameraya çekmesinden ve böylece motion capture’ın temellerini atmasıyla doÄŸan ilk Prince of Persia’dan da baÅŸlasak gayet yeterli olur. Bilgisayarların muhasebe makinaları olarak görüldüğü bir zamanda piyasaya çıkan PoP, bünyelerde (ve kaçınılmaz olarak mesai saatlerinde) bomba etkisi yaptı ve oyunları bugünlere getirecek olaylar zincirinin ilk halkalarından biri oldu.

Elbette, doksanlardan bu yana oyun sektörü inanılmaz büyüdü. Artık ufak, amatör yapımların yerini, binlerce kiÅŸinin ekmek parasını çıkarttığı sanat eserleri alıyor. Oyuncular daha gerçekçi ve daha eÄŸlenceli oyunlar istemeye baÅŸladı ki bu da bizi Assassins’s Creed’e getiriyor. Sizi oyunun benzerine az rastlanır büyüsü olduÄŸuna ikna etmeye çalışmadan önce tek bir ÅŸey söylemek istiyorum. Kendinizi Kudüs’ün en yüksek minaresinden aÅŸağı bırakıp son onda bir tahta parçasına tutunarak tüy gibi yere indiÄŸinizde, oyun oynamayı neden hala sevdiÄŸimizi tekrar hatırlayacaksınız. Evet, AC böyle bir sihre sahip.

Aslında PS3′te, Can ile suyunu çıkarttığımız bir oyunu, sıfırdan PC’de oynamak beni birazcık sıktı. Bunun nedeni ise AC’nin belli bir yerden sonra kendini tekrar etmesi. Ama yine de bunlar, ekranlarımızda görmek istediÄŸimiz tekrarlar efenim. Çünkü ilk Leap of Faith’ten sonra etrafınıza bakındığınızda insanların size “Ah yavrucak, delirdi herhalde” demesinden tutun da, Kudüs’ü ilk kez gördüğünüzde çenenizin düşmesine kadar AC, gerçekten çok güzel bir oyun. Fakat Jade Raymond’un gözlerini kırpıştırıp da söylediÄŸi gibi de hayatımızı deÄŸiÅŸtirecek “O” oyun, bu deÄŸil. Nedenlerine nasıllarına gelin birlikte bakalım.

Gizli hançer, hangi koldaydı yahu?

AC, pek çok oyunun kendine has özelliklerini aynı potada eritmeye çalışmış ve bunda da kısmen baÅŸarılı olmuÅŸ bir yapım. Oyundaki üç ana ÅŸehir olan Kudüs, Åžam ve Akka’nın içinde ya da aralarındaki topraklarda rahatça atınızı koÅŸturabilmek, ufak maceralara atılmak, ÅŸehirlerdeki yan ve mini görevler, yani genel olarak oyunun serbest yapısı GTA’ya, duvarlarda koÅŸup kılıç çekerek etraftakilere kök söktürmek yeni jenerasyon PoP’lara ve suikastlerin giriÅŸ, geliÅŸme, sonuç kısımları ise tabii ki Hitman serisine benziyor. Sands of Time’ın yapımcısı Ubisoft Montreal, bu özellikler ile kendi fikirlerini harmanlayarak çoÄŸu yönüyle etkileyici, ama bazı açılardan da sınıfta kalan bir oyun sunuyor bizlere. Çünkü her ne kadar gizliliÄŸe ve planlamaya dayansa da, tek tuÅŸluk harika karşı-ataklar ile oyundaki herkesi harcamanız o kadar kolay ki, erkekliÄŸin onda dokuzu ve oyunun özü olan kaçmak, dövüşlerin rahatlığı yüzünden ikinci plana atılıyor.

Benzer Oyunlar

• No related posts.